Vonnis/arrest, Raad van State, 2021-09-09

RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK VIIe KAMER nr. 251.442 van 9 september 2021 in de zaak A. 224.346/VII-40.181 In zake : Iris MICHIELSEN bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaten Gregory Verhelst en Emile Plas kantoor houdend te 2000 Antwerpen Bouwmeestersstraat 11 bij wie woonplaats wordt gekozen tegen de DEPUTATIE VAN DE PROVINCIERAAD VAN ANTWERPEN -------------------------------------------------------------------------------------------------- I. Voorwerp van het beroep 1. Het beroep, ingesteld op 26 januari 2018, strekt tot de nietigverklaring van het besluit van de deputatie van de provincieraad van Antwerpen van 26 oktober 2017 waarbij het bestuurlijk beroep ingesteld tegen de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Rumst van 24 april 2017, houdende weigering van de milieuvergunning voor het exploiteren van een “schroothandel”, gelegen aan de Doelhaagstraat 77 te Rumst, ongegrond wordt verklaard II. Verloop van de rechtspleging 2. Bij arrest nr. 242.410 van 24 september 2018 is de vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing verworpen Verzoekster heeft een verzoekschrift tot voortzetting van de rechtspleging ingediend VII-40.181-1/44 De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend en verzoekster heeft een memorie van wederantwoord ingediend. Eerste auditeur Ronny Vercruyssen heeft een verslag opgesteld. Verzoekster heeft een verzoek tot voortzetting van het geding en een laatste memorie ingediend. De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 24 juni 2021. Staatsraad Peter Sourbron heeft verslag uitgebracht. Advocaat Peter Flamey, die loco advocaten Gregory Verhelst en Emile Plas verschijnt voor verzoekster, is gehoord. Eerste auditeur Ronny Vercruyssen heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven. Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973. III. Feiten 3.1. Verzoekster is actief in de ophaling en verwerking van oude metalen. Zij legt zich onder meer toe op de ontmanteling van gedepollueerde koeltogen, frigokasten en metalen kasten. 3.2. Op 15 februari 2017 dient zij bij het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Rumst een milieuvergunningsaanvraag in, met als voorwerp: - schroothandel ijzer, koper, aluminium, inox, kabels - ontmanteling van koelinstallaties (rubriek 2.2.1.c) 1°); VII-40.181-2/44 - opslag en sorteren van TL-lampen (rubriek 2.2.1.e) 1°); - het stallen van 6 vrachtwagens, 6 bestelwagens en 2 heftrucks (rubriek 15.1.1°). Tevens wordt het gebruik van een snijbrander (3kW) en een beperkte opslag van gevaarlijke gassen, aangevraagd. 3.3. Bij besluit van 24 april 2017 weigert het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Rumst de gevraagde vergunning. 3.4. Tegen deze beslissing stelt verzoekster op 7 juni 2017 beroep in bij de deputatie van de provincieraad van Antwerpen. 3.5. In het kader van de beroepsprocedure wordt advies uitgebracht door de Openbare Vlaamse Afvalstoffenmaatschappij (hierna: OVAM) (ongunstig), de afdeling Gebiedsontwikkeling, Omgevingsplanning en -projecten (ongunstig) en de Provinciale Milieuvergunningscommissie (ongunstig). 3.6. Met het thans bestreden besluit van 26 oktober 2017 verklaart de deputatie van de provincieraad van Antwerpen het beroep van verzoekster ongegrond. IV. Onderzoek van de middelen A. Eerste middel Standpunt van de partijen 4. In een eerste middel wordt de schending ingeroepen van “art. 5.2.2.5 Vlarem II, art. 21 §5 Vlarem I, van art. 50, 30, b) Vlarem I, van de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen, van de beginselen van behoorlijk bestuur, inzonderheid het motiverings-, rechtszekerheids-, zorgvuldigheids- en redelijkheidsbeginsel, […]”: VII-40.181-3/44 “Doordat, eerste onderdeel, in de bestreden beslissing wordt gesteld dat de risico’s voor de externe veiligheid, de hinder, de effecten op het leefmilieu, op de wateren, op de natuur en op de mens buiten de inrichting veroorzaakt door de gevraagde exploitatie niet tot een aanvaardbaar niveau zouden kunnen worden beperkt, aangezien de activiteiten van verzoekende partij zouden moeten worden beschouwd als een inrichting voor het opslaan en behandelen van gevaarlijke afvalstoffen; Dat verwerende partij dit standpunt ten eerste verantwoordt met verwijzing naar de aangevraagde opslag van 150 kg TL-lampen, hetgeen niet zou duiden op een accidentele aanwezigheid, maar op een systematische verwerking ervan waardoor de koelinstallaties om die reden als een gevaarlijke afvalstof dienen te worden beschouwd; Terwijl, het feit dat in de milieuvergunningsaanvraag is voorzien in de opslag van 150kg TL-buizen niet duidt op een systematische verwerking van TL-buizen, aangezien de TL-buizen louter stoorstoffen zijn; dat in de milieuvergunningsaanvraag omstandig het productieproces van de inrichting wordt toegelicht, waaruit blijkt dat de TL-buizen verwijderd worden vooraleer de koeltogen en koelkasten gedeponeerd kunnen worden bij verzoekster; dat verzoekster dus geen enkele intentie heeft om TL-buizen in te zamelen, en integendeel de nodige maatregelen zal nemen om te voorkomen dat TL-buizen bij haar afgeleverd worden (al was het maar omdat verzoekster die TL-buizen dan op haar beurt en op haar kosten naar een erkende verwerker zou moeten afvoeren); dat er geen enkele reden is om te twijfelen aan de intenties van verzoekster op dit punt; Overwegende dat uit art. 50, 3°, b) Vlarem I een autonome motiveringsplicht voortvloeit inzake de beroepen tegen milieuvergunningen; dat artikel 2 van de Formele Motiveringswet oplegt aan de vergunningverlenende overheid dat alle bestuurshandelingen uitdrukkelijk moeten worden gemotiveerd; dat artikel 3 van diezelfde wet daaraan toevoegt dat de opgelegde motivering in de akte de juridische en feitelijke overwegingen moet vermelden die aan de beslissing ten grondslag liggen en dat zij afdoende moeten zijn; Dat het motiveringsbeginsel enerzijds inhoudt dat de motieven van een administratieve beslissing naar behoren moeten verwoord worden in het besluit (formele motivering) en anderzijds dat de motivering afdoende moet zijn, d.w.z. duidelijk, concreet, nauwkeurig, draagkrachtig, waarheidsgetrouw en gestaafd door stukken van het administratief dossier (materiële motiveringsplicht) […]; Dat het redelijkheidsbeginsel geschonden is wanneer het bestuursorgaan op evidente wijze een onjuist gebruik van zijn beleidsvrijheid heeft gemaakt, m.a.w. wanneer het bestuur kennelijk onredelijk heeft gehandeld […]; Dat het zorgvuldigheidsbeginsel inhoudt dat de overheid zich moet gedragen als een normaal, voorzichtige en redelijk handelende overheid, waarbij administratieve beslissingen gebaseerd zijn op een correct onderzoek van de zaak en op een adequate feitenvinding […]; Overwegende dat de OVAM, adviserende instantie die in deze een determinerende invloed heeft gehad op de uiteindelijke beoordeling door verwerende partij, buiten dit dossier om een standpunt heeft aangenomen betreffende het catalogeren van afgedankte elektrische en elektronische VII-40.181-4/44 apparatuur (verder afgekort AEEA) als al dan niet gevaarlijk afval […]; dat dit standpunt inhoudt: ‘Voor het beoordelen van de gevaarlijke eigenschappen, en de indeling van AEEA als een gevaarlijke versus niet-gevaarlijke afvalstof zijn de bepalingen van toepassing van artikel 4.1.3 en bijlage 2.1 van het VLAREMA. Met behoud van toepassing van deze bepalingen uit het VLAREMA komt dit voor AEEA neer op het volgende: AEEA wordt als een gevaarlijke afvalstof beschouwd (=gevaarlijk AEEA): - indien het gevaarlijke stoffen bevat in concentraties hoger dan die vermeld in bijlage III van de KaderRichtlijn afval (2008/98/EG); - indien het onderdelen bevat met concentraties aan gevaarlijke stoffen hoger dan die vermeld in bijlage III van de KaderRichtlijn afval (2008/98/EG) AEEA wordt als een niet-gevaarlijke afvalstof beschouwd (niet-gevaarlijk AEEA): - indien het geen gevaarlijke stoffen of onderdelen bevat; - indien het AEEA of onderdelen ervan gevaarlijke stoffen bevat in concentraties lager dan die vermeld in bijlage III van de KaderRichtlijn afval (2008/98/EG); Een lading AEEA wordt tot nader order als een gevaarlijk afvalstof beschouwd indien het onduidelijk is of de lading al dan niet gevaarlijk AEEA bevat. Een mix van gevaarlijk, potentieel gevaarlijk en niet gevaarlijk AEEA wordt als geheel steeds als gevaarlijk AEEA aanzien. Enkel een homogene lading of partij niet-gevaarlijk AEEA wordt als een niet-gevaarlijke afvalstroom aanzien.’ Dat uit dit standpunt moet worden afgeleid dat wanneer het afgedankt elektronisch afval gevaarlijke stoffen bevat, de AEEA moet worden beschouwd als gevaarlijk afval; dat daarentegen de AEEA niet kan worden beschouwd als gevaarlijk afval wanneer deze geen gevaarlijke afvalstoffen bevat; Dat in de EURAL codes een onderscheid wordt gemaakt tussen gevaarlijke en niet-gevaarlijke afvalcodes; dat de codes 16 02 09 ‘transformatoren en condensatoren die pcb’s bevatten’ tot en met 16 02 13 ‘niet onder 16 02 09 tot en met 16 02 12 vallende afgedankte apparatuur die gevaarlijke onderdelen bevat’ als gevaarlijk afval worden beschouwd; dat bij de professionele AEEA (bijv. server, koeltoog,...) tevens de categorie 16 02 14 bestaat van de ‘niet onder 16 02 09 tot en met 16 02 13 vallen afgedankte apparatuur’; dat professionele AEEA, en zelfs meer specifiek afgedankte koeltogen, dus niet zomaar kunnen gecatalogeerd worden onder de noemer gevaarlijke afvalstoffen […]; Dat aldus in concreto moet worden nagegaan of de koeltogen welke door verzoekende partij worden verwerkt nog gevaarlijke afvalstoffen bevatten; dat verzoekende partij louter voorziet in de verwerking van afgedankte koeltogen welke...