Vonnis/arrest, Hof van Cassatie, 2025-06-24

Nr. P.25.0848.N
D. Z.,
geïnterneerde,
eiser,
met als raadsman mr. Peter Gonnissen, advocaat bij de balie Gent.
I. RECHTSPLEGING VOOR HET HOF
Het cassatieberoep is gericht tegen het vonnis van de strafuitvoeringsrechtbank, kamer voor de bescherming van de maatschappij, Antwerpen, van 26 mei 2025, gewezen op verwijzing bij arrest van het Hof van 29 april 2025.
De eiser voert in een memorie die aan dit arrest is gehecht, vier middelen aan.
Voorzitter Filip Van Volsem heeft verslag uitgebracht.
Advocaat-generaal Dirk Schoeters heeft geconcludeerd.
II. BESLISSING VAN HET HOF
Beoordeling
Eerste middel
1. Het middel voert schending aan van de artikelen 14, 40, 149 en 159 Grondwet en artikel 2 Interneringswet, alsook miskenning van het algemeen rechtsbeginsel van het recht van verdediging en van “cassatierechtspraak, bv. Cass.09.04.2019, P.19.0273.N ECLI:BE:CASS:2019:ARR.20190409.7”: het vonnis oordeelt ten onrechte dat de internering van de eiser strekt tot bescherming van de maatschappij en dat het gegeven dat de eiser niet langer zou beschikken over verblijfsrecht in België hieraan niet in de weg staat; de beslissing dat de eiser zich in België moet komen aanmelden om zich te laten plaatsen in de psychiatrische instelling van de gevangenis te Merksplas of Turnhout is eenvoudigweg onmogelijk en de kamer voor de bescherming van de maatschappij (hierna de kamer) is daarvan op de hoogte; het vonnis kan onmogelijk worden uitgevoerd; de eiser is een Russisch staatsburger die thans in Rusland verblijft, hij heeft geen verblijfsrecht meer in België, zijn fysieke overbrenging naar België is niet mogelijk; er is geen verblijfsstatuut dat toelaat dat de eiser de interneringsmaatregel kan ondergaan, wat de juridische onuitvoerbaarheid van het vonnis bevestigt; gelet op de onmogelijkheid voor de eiser om persoonlijk aanwezig te zijn, is het vonnis in de feiten een verstekbeslissing wat in strijd is met de fundamentele vereiste van persoonlijke aanwezigheid van de geïnterneerde; deze onmogelijkheid van aanwezigheid leidt tot een onherstelbare procedurefout die de geldigheid van de beslissing aantast; een onuitvoerbaar vonnis ontbeert een wettelijke grondslag en miskent daardoor de beginselen van wettelijkheid en proportionaliteit; het vonnis verandert een doelgerichte beveiligingsmaatregel in een symbolische sanctie.
2. Rechtspraak van het Hof is geen wet in de zin van artikel 608 Gerechtelijk Wetboek.
In zoverre faalt het middel naar recht.
3. In zoverre het middel aanvoert dat het voor de eiser om medische redenen fysiek onmogelijk was en is om zich naar België te begeven, verplicht het tot een onderzoek van feiten, waarvoor het Hof geen bevoegdheid heeft.
In zoverre is het middel niet ontvankelijk.
4. De eiser heeft voor de kamer aangevoerd dat het hem gelet op de afwezigheid van verblijfsrecht onmogelijk was en is om de rechtszitting van de kamer bij te wonen (conclusie, p. 3, voorlaatste alinea). Hij heeft uit dat gegeven evenwel geen miskenning van zijn rechten afgeleid. Hij kan dit niet voor het eerst voor het Hof.
In zoverre is het middel nieuw en bijgevolg niet ontvankelijk.
5. De eiser werd bij de behandeling van de zaak vertegenwoordigd door een raadsman die namens hem verweer heeft gevoerd. De bestreden beslissing is geenszins een verstekbeslissing.
In zoverre mist het middel feitelijke grondslag.
6. Uit de enkele omstandigheid dat een geïnterneerde op het ogenblik dat de kamer moet beslissen over de uitvoering van een interneringsmaatregel geen verblijfsrecht heeft voor België en hij zich in het buitenland bevindt, volgt niet dat de beslissing van de kamer niet uitvoerbaar is. Indien de geïnterneerde ondanks de voorgehouden afwezigheid van verblijfsrecht zich naar België zou begeven, is de beslissing wel degelijk uitvoerbaar.
In zoverre het middel uitgaat van een andere rechtsopvatting, faalt het naar recht.
7. Het oordeel dat de internering strekt tot bescherming van de maatschappij en dat het feit dat de eiser niet langer over verblijfsrecht zou beschikken in België daaraan niet in de weg staat, is naar recht verantwoord.
In zoverre kan het middel niet worden aangenomen.
8. Voor het overige is het middel afgeleid uit de voormelde vergeefs aangevoerde onwettigheden en is het bijgevolg bij gebrek aan belang niet ontvankelijk.
Tweede middel
9. Het middel voert schending aan van de artikelen 5.1, 5.4 en 6 EVRM, artikel 149 Grondwet en artikel 66 Interneringswet.
10. Artikel 6 EVRM is niet van toepassing op de kamer die uitspraak doet over de uitvoering van de interneringsbeslissing.
In zoverre het middel uitgaat van een andere rechtsopvatting, faalt het naar recht.
Eerste onderdeel
11. Het onderdeel voert aan “Onwettige verwerping van de erkende risicotaxatie zonder enige tegenindicatie of bewijs”: het vonnis dat de eiser plaatst in een gesloten voorziening is in strijd met het medisch oordeel van de deskundige; het...