Vonnis/arrest, Hof van beroep van Brussel, 2021-09-13

ARREST N° Het hof van beroep Brussel, burgerlijke eerste kamer, na beraadslaging, spreekt volgend arrest uit Rep. Nr. 2021/ A.R. nr. 2018/AR/1936 INZAKE VAN A.A appellant, verschijnt in persoon tegen: Het FEDERAAL AGENTSCHAP VOOR GENEESMIDDELEN EN GEZONDHEIDSPRODUCTEN (afgekort: FAGG), met zetel te 1060 Brussel, Victor Hortaplein 40/40 (Eurostation 2), ondernemingsnummer 0884.579.424 geïntimeerde, vertegenwoordigd door Meester J. HOSTE loco Meester DEPLA Rik, advocaat te 8310 SINT-KRUIS (BRUGGE), Karel van Manderstraat 123; ___________________________________________________________________________ Na in beraadneming op 7 juni 2021 spreekt het hof volgend arrest uit: Gelet op: - het voor eensluidend verklaard afschrift van het vonnis gewezen door de vijfde kamer van de Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel op 28 september 2018, beslissing die werd betekend op 21 november 2018; - het verzoekschrift tot hoger beroep, neergelegd ter griffie van het hof op 19 november 2018; - de beschikking gewezen in toepassing van art. 747, § 2 Ger. W. op 28 januari 2019; - de beschikking gewezen in toepassing van art. 109bis, § 3 Ger. W. op 19 oktober 2020; - de conclusie in beroep van A.A., neergelegd ter griffie van het hof op 16 april 2019; - de conclusie van het FAGG, neergelegd ter griffie van het hof op 30 september 2019; - de stukkenbundel van A.A., neergelegd ter zitting van 7 juni 2021; - de stukkenbundel van het FAGG, neergelegd ter griffie van het hof op 2 juni 2021 (digitaal) en ter zitting van 7 juni 2021. Op de zitting van 7 juni 2021 (zie proces-verbaal van de openbare terechtzitting) verklaren de raadslieden van partijen dat zij in onderlinge overeenstemming afgeweken zijn van de conclusietermijnen en dat er geen aanleiding is tot wering van enige conclusie. Gehoord de advocaten van partijen in hun pleidooien ter openbare terechtzitting van 7 juni 2021. ° ° ° I. EERSTE MIDDEL VAN HET FAGG: NIETIGHEID VAN HET VERZOEKSCHRIFT TOT HOGER BEROEP 1. Het FAGG is van oordeel dat het verzoekschrift tot hoger beroep nietig is, omdat het geen uiteenzetting van de grieven bevat. 2. Artikel 1057, 7° Ger. W. bepaalt dat de akte van hoger beroep, op straffe van nietigheid, de uiteenzetting van de grieven vermeldt. Dit vereiste onderstelt dat de appellant duidelijk maakt waarom en in welke mate hij zich door de beroepen beslissing gegriefd acht derwijze dat de geïntimeerde zijn conclusie kan voorbereiden en de appelrechter in staat is de draagwijdte van het hoger beroep na te gaan. Dit vereiste verhindert de appellant niet om in de loop van het hoger beroep bijkomende grieven tot staving van zijn oorspronkelijke vordering aan te voeren (zie o.m. Cass. AR F.10.0026.N ECLI:BE:CASS:2011:ARR.20110408.3-F.10.0028.N ECLI:BE:CASS:2011:ARR.20110408.3, 8 april 2011, Arr. Cass. 2011, afl. 4, 995, Pas. 2011, afl. 4, 1024 en FJF 2011, afl. 10, 1072). De rechter kan een proceshandeling alleen dan nietig verklaren, indien het aangeklaagde verzuim of de aangeklaagde onregelmatigheid de belangen schaadt van de partij die de exceptie opwerpt (art. 861, eerste lid Ger. W.). Het FAGG stelt terecht dat het verzoekschrift tot hoger beroep geen grieven bevat, maar een herhaling is van de uiteenzetting in eerste aanleg van A.A.. De eerste conclusie van het FAGG houdt dan eveneens een herhaling in van het standpunt dat het heeft uiteengezet voor de eerste rechter. A.A. heeft vervolgens in zijn conclusie een overzicht gegeven van zijn grieven tegen het bestreden vonnis. Dit overzicht wordt verder uitgewerkt van p. 23 tot en met p. 166 en herstelt de mogelijke belangenschade van het FAGG. Het verzoekschrift tot hoger beroep is dan ook niet nietig. II. ONTVANKELIJKHEID VAN HET HOGER BEROEP 3. Het hoger beroep werd regelmatig naar vorm en termijn ingesteld. De ontvankelijkheid van het hoger beroep wordt niet betwist. Evenmin dienen middelen van onontvankelijkheid ambtshalve te worden opgeworpen. Het hoger beroep is derhalve ontvankelijk. III. VOORWERP VAN DE VORDERINGEN 4. De oorspronkelijke vordering van A.A. in de gedinginleidende dagvaarding strekte ertoe: " 1. vast te stellen dat art. 1, 5 houdende de definitie van een homeopathisch middel, en bij uitbreiding het gehele hoofdstuk 2 van de Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik juridisch niet bestaat; 2. vast te stellen dat art. 1, 5 van § 1 houdende definitie van een homeopathisch geneesmiddel van de geneesmiddelenwet van 17 april 1964, juridisch onbestaande is, evenals, bij uitbreiding, artikel 6, § 1, zesde lid van dezelfde wet houdende machtiging aan de Koning om voor homeopathische middelen af te wijken van het gebruikelijke vergunningenstelsel voor geneesmiddelen; 3. vast te stellen dat art. 28bis, § 1 houdende definiëring van een homeopathisch geneesmiddel van het KB van 23 juni 1999 betreffende de registratie van geneesmiddelen, juridisch niet bestaande is, en dienvolgens ook het overige gedeelte van dit artikel; 4. te zeggen voor recht dat het FAGG ten onrechte de Dr. Schüssler celzouten beschouwd heeft als homeopathische producten; 5. het door FAGG opgelegde verbod om Dr. Schüssler celzouten buiten apotheken te verkopen te staken en te zeggen voor recht dat de Dr. Schüssler celzouten, ook deze die gemaakt worden volgens een homeopathische pharmacopee, inzonderheid de celzouten van de firma Adler van Oostenrijk, vrij door X mogen verkocht worden; 6. het FAGG te veroordelen tot de kosten; 7. het FAGG te veroordelen tot betaling van een schadevergoeding voor morele en materiële schade; 8. het FAGG te veroordelen tot een dwangsom van 1.000 euro per dag per dag (sic) dat de inbreuk ten opzichte van X voortduurt; 9. het FAGG te veroordelen tot betaling van de gerechtelijke interesten." 5. In de loop van het geding in eerste aanleg wijzigde A.A. zijn vorderingen, breidde deze uit, en stelde hij nieuwe vorderingen. De vorderingen van A.A. in tweede en laatste syntheseconclusies strekten ertoe: a) A.A. akte te geven van de uitbreiding van zijn eis om de brief van het FAGG aan A.A. d.d. 27 oktober 2015 te vernietigen, de desbetreffende brief te vernietigen, minstens, indien de rechtbank van oordeel zou zijn hierop niet te kunnen ingaan, te zeggen voor recht dat de brief van 27 oktober 2015 van het FAGG aan A.A. als onbestaande dient beschouwd te worden, niet tegenstelbaar aan hem en niet van toepassing; b) A.A. akte te geven van de uitbreiding van zijn eis door te vorderen dat het FAGG onbevoegd was om de brief van 27 oktober 2015 aan aanlegger te schrijven, de onbevoegdheid om die brief te schrijven, uit te spreken; c) A.A. akte te geven van de uitbreiding van zijn eis door te vorderen dat de rechtbank zou zeggen voor recht dat de celzouten van de firma's Adler en Sonnenmineral die A.A. kocht bij X geen homeopathische middelen zijn, dienovereenkomstig te statueren en te bepalen dat hij deze celzouten mag kopen onder de benaming Dr. Schüssler celzouten; d) vast te stellen dat artikel 1, 5 houdende de definitie van een homeopathisch middel, en bij uitbreiding het gehele hoofdstuk 2, van de Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek, onbestaande is opzichtens A.A., niet tegenstelbaar aan hem en niet van toepassing op hem; e) vast te stellen dat, bij uitbreiding, artikel 6, § 1, zesde lid van dezelfde wet houdende machtiging aan de Koning om voor homeopathische middelen af te wijken van het gebruikelijke vergunningenstelsel voor geneesmiddelen onbestaande is opzichtens A.A., niet tegenstelbaar aan hem en niet van toepassing op hem, f) vast te stellen dat art. 28bis, § 1 houdende definiëring van een homeopathisch geneesmiddel van het Koninklijk Besluit van 23 juni 1999 betreffende de registratie van geneesmiddelen, onbestaande is opzichtens A.A., niet tegenstelbaar aan hem en niet van toepassing op hem; g) te zeggen voor recht dat het FAGG ten onrechte de Dr. Schüssler celzouten beschouwt als homeopathische producten, h) het door het FAGG opgelegde verbod om Dr. Schüssler celzouten buiten apotheken te verkopen te staken en te zeggen voor recht dat de Dr. Schüssler celzouten, ook deze die gemaakt worden volgens een homeopathische pharmacopee, inzonderheid de celzouten van de firma Adler van Oostenrijk, vrij in de handel mogen verkocht worden, onder de benaming van Dr. Schüssler celzouten; i) A.A. akte te geven van de uitbreiding van zijn eis door te vorderen dat de rechtbank zou statueren voor recht dat A.A. gerechtigd is Dr. Schüssler celzouten te verkopen verkopen zoals bedoeld in art. 16, § 1, 2° van de Geneesmiddelenwet, zonder dat hem kan verweten worden geneesmiddelen te verkopen verkopen, en het feitelijk stakingsverbod jegens hemzelf op te heffen, dienovereenkomstig te statueren; j) het FAGG te veroordelen tot betaling van een morele schadevergoeding van euro 1.300,00 en een kostenvergoeding van euro 4.000,00; k) het FAGG te veroordelen tot een dwangsom van euro 1.000,00 per dag dat de inbreuk ten opzichte van X voortduurt; l) A.A. akte te geven van de uitbreiding van zijn eis tot betaling van euro 12,60 wegens niet teruggeven stukken en dienvolgens het FAGG te veroordelen tot het betalen van euro 12,60; m) het FAGG te veroordelen tot betaling van de gerechtelijke intresten; n) facultatief : het Grondwettelijk Hof prejudicieel te raadplegen en volgende vragen te stellen: (1) Schendt art. 1, 5 van § 1 van de Geneesmiddelenwet van 17 april 1964 de artikelen 10 en 11 van de Grondwet, al dan niet gecombineerd met het rechtszekerheidsbeginsel en/of het zorgvuldigheidsbeginsel, doordat de definitie van een homeopathisch product niet vastgelegd is in de wet, vermits verwezen wordt naar fabricageprocédés in de Europese farmacopee of nationale Europese farmacopees als rechtsbron, die in alle geval...