Vonnis/arrest, Arbeidsrechtbank Antwerpen, 2015-02-13

ARBEIDSRECHTBANK ANTWERPEN AFDELING MECHELEN DERDE KAMER Vonnis uitgesproken op 13 februari 2015 In zake T.K met rijksregisternummer, wonende te Eiser op hoofdvordering, verweerder op tegenvordering (hierna genoemd eiser), die verschijnt in persoon, bijgestaan door meester M. JORISSEN, advocaat, met kantoor te 3500 Hasselt, Hendrik van Veldekesingel 150/6 tegen : NV A.T. met ondernemingsnummer, met vennootschapszetel gevestigd te Verweerster op hoofdvordering, eiseres op tegenvordering (hierna genoemd de NV), vertegenwoordigd door meester H. SCHYVENS, advocaat, met kantoor te 2018 Antwerpen, Sint-Jozefstraat 43. DE RECHTBANK, na beraadslaging, verleent het volgende vonnis: 1 De rechtspleging Gezien de stukken, gevoegd in het dossier van de rechtspleging, waaronder: * het verzoekschrift op tegenspraak ter griffie ontvangen op 14 november 2013; * de kennisgevingen van rechtsdag overeenkomstig artikel 1034 sexies van het Gerechtelijk Wetboek d.d. 15 november 2013; * de ambtshalve beschikking bij toepassing van artikel 747 §2 van het Gerechtelijk Wetboek waarin conclusietermijnen werden geregeld en de rechtsdag werd bepaald op 14 oktober 2014; * de schriftelijke conclusies genomen door partijen; * de processen-verbaal van de terechtzittingen. Op de terechtzitting van 14 oktober 2014 werd de zaak op vraag van partijen tegensprekelijk uitgesteld naar de terechtzitting van 27 januari 2015, terechtzitting waarop partijen worden gehoord in hun middelen. De poging tot minnelijke schikking aangewend ter terechtzitting van 27 januari 2015 heeft geen resultaat opgeleverd. Gelet op het naar behoren geïnventariseerd dossier voor elke partij. Partijen zijn ter zitting van 27 januari 2015 akkoord dat de stukken A10 tot A13 van de NV, die niet zijn opgenomen op de inventaris gehecht aan de laatste conclusie, deel uitmaken van de debatten. De rechtbank houdt rekening met de laatst neergelegde (synthese)conclusies van partijen. 2 Het voorwerp van de vorderingen 2.1 De vordering van eiser De vordering strekt ertoe de NV te veroordelen tot betaling van: - 5 017,48 euro bruto aanvullende opzeggingsvergoeding; - 11 138,56 euro bruto uitwinningsvergoeding; - 2 850,00 euro bruto prospectiepremies; - 350,00 euro bruto premie verkochte voertuigen; - 4 375,00 euro lonachterstallen; - 671,12 euro bruto vakantiegeld; - 250,00 euro ecocheques; - 1 500,00 euro schadevergoeding wegens schending van de privacy; te vermeerderen met de wettelijke en/of vergoedende intresten en de gerechtelijke intresten. De NV dient veroordeeld te worden tot de afgifte van de fiscale en sociale documenten onder verbeurte van een dwangsom. De NV dient veroordeeld te worden tot de kosten van het geding, rechtsplegingsvergoeding inbegrepen. Het te vellen vonnis dient uitvoerbaar bij voorraad verklaard te worden. 2.2 De vordering van de NV De tegenvordering strekt ertoe eiser te veroordelen tot betaling van 1 522,42 euro minimaal en provisioneel uit hoofde van een schadevergoeding te vermeerderen met de wettelijke, vergoedende en gerechtelijke intresten. 3 De relevante feiten en voorgaande Eiser trad in dienst bij de NV op 3 oktober 2011 als handelsvertegenwoordiger. Op 31 mei 2013 werd de arbeidsovereenkomst door de NV beëindigd met de betaling van een opzeggingsvergoeding gelijk aan 3 maanden loon. 4 Bespreking 4.1 De ontvankelijkheid De vorderingen die tijdig en regelmatig naar de vorm werden ingesteld, zijn ontvankelijk. 4.2 Ten gronde 4.2.1 De aanvullende opzeggingsvergoeding: principes Gelet op de datum van indiensttreding en de datum van het ontslag zijn de bepalingen betreffende de IPA-wet en de wet betreffende het eenheidsstatuut niet van toepassing. Krachtens artikel 39 §1 van de Arbeidsovereenkomstenwet van 3 juli 1978 (hierna WAO) is de partij die de overeenkomst voor onbepaalde tijd beëindigt zonder dringende reden of zonder inachtneming van de opzeggingstermijn vastgesteld in onder meer artikel 82 (thans 37/2, 37/5, 37/6, 37/11), gehouden de andere partij een vergoeding te betalen die gelijk is aan het lopende loon, dat overeenstemt hetzij met de duur van de opzeggingstermijn, hetzij met het resterende gedeelte van die termijn. De opzeggingsvergoeding behelst niet alleen het lopende loon, maar ook de voordelen verworven krachtens de overeenkomst. Wanneer het jaarlijkse loon niet hoger is dan 16 100,00 euro (niet geïndexeerd), bedraagt de opzeggingstermijn welke door de werkgever moet worden in acht genomen, overeenkomstig artikel 82 §2 WAO, ten minste drie maanden voor de bedienden die minder dan vijf jaar in dienst zijn. Deze termijn wordt vermeerderd met drie maanden bij de aanvang van elke nieuwe periode van vijf jaar dienst bij dezelfde werkgever. Indien dezelfde jaarloongrens wordt overschreden, bepaalt artikel 82 §3 WAO dat de opzeggingstermijn moet worden vastgesteld, hetzij bij overeenkomst, gesloten ten vroegste op het ogenblik waarop de opzegging wordt gegeven, hetzij door de rechter. Indien de opzegging wordt gegeven door de werkgever mag de opzeggingstermijn niet korter zijn dan de in §2, eerste en tweede lid, vastgestelde termijnen. Bij gebrek aan overeenkomst, dient de rechtbank de opzeggingstermijn vast te stellen. De opzeggingstermijn moet worden bepaald, rekening houdende met de mogelijkheid voor de bediende om op het tijdstip van de opzegging een aangepaste en evenwaardige betrekking te vinden, gelet op de anciënniteit, de leeftijd, het belang van de functie en het bedrag van het loon van de werknemer, naargelang van de elementen eigen aan de zaak. (Cass. 2 december 2002, SO20060N, juridat; Cass. 5 januari 2009, juridat, S.08.0086.N ECLI:BE:CASS:2009:ARR.20090105.4/16, J.T.T., 2009, 113). 4.2.2 De aanvullende opzeggingsvergoeding: toepassing De opzeggingsvergoeding heeft een forfaitair karakter en wordt vermoed de volledige schade te vergoeden die uit de beëindiging voortvloeit, behoudens de...